Niektóre angielskie czasowniki poza swoim tradycyjnym znaczeniem (znaczeniem leksykalnym) wykonują również inne funkcje, mianowicie pomagają innym czasownikom pokazać w jakim są czasie, trybie lub stronie. W języku angielskim występuje kilka rodzaji takich czasowników. Podstawowe z nich: Czasownik BE, DO i HAVE.

Powyższe czasowniki mają swoje znaczenie leksykalne "być, robić i mieć", ale jako słowa pomocnicze (czasowniki posiłkowe, które w języku angielskim określa się jako ‚auxiliary verbs’) tracą swoje tradycyjne znaczenie ( w pewnym stopniu). Służą one do:

  • pokazania czy dana czynność jest w trakcie wykonywania i nie jest jeszcze ukończona, tzw aspekt progresywny. Wykorzystuje się do tego celu czasownik BE. Wszystklie zdania w czasach continuous (Present Continuous, Past Continuous, Future Continuous, Present Perfect Continuous, Past Perfect Continuous, Future Perfect Continuous), np.: "I’m running home" (biegnę do domu, dosłownie "jestem biegnący do domu")
  • pokazania czynności już ukończonych w czasach Perfect (Paresent Perfect, Past Perfect, Future Perfect). Niektóre czasy Perfect a aspekcie Continuous (np.: Present Perefect Continuous) mogą również wyrażać zakończoną czynność. Są to szczególne przypadki, których należy poznać podczas uczenia się tych czasów. Czynności ukończone poazywane są przy użyciu czasownika pomocniczego HAVE np.: "I have finished my homework" (Odrobiłem pracę domową, dosłownie "mam odrobioną pracę domową")
  • budowania pytań i zaprzeczeń w czasach zwykłych (Present Simple, Past Simple). Czasownikiem posiłkowym w tym wypadku jest czasownik DO np.: "I don’t understand you" (Nie rozumię ciebie), "Do you like swimming?" (Czy lubisz pływać?).

W angielskim występują również tzw. modal auxiliaries (czasowniki posiłkowe modalne) takie jak shall, will, must, can, may, might, would, need i ought, które są omówione w czasownikach modalnych.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *