W języku angielskim są dwa sposoby przekazywania czyjejś wypowiedzi.

  • mowa niezależna (Direct Speech) – dosłowne cytowanie wypowiedzi,
  • mowa zależna – (Indirect Speech lub Reported Speech) – oddanie treści wypowiedzi, tak aby zachowany był jej sens. Przekaz nie musi być dosłowny.

Mowa niezależna nie stanowi żadnego problemu, gdyż opiera się na bezpośrednim cytacie wypowiedzi, więc zdania takie nie wymagają przekształceń, np.:

(John says:) „I’m lazy.” (John mówi: Jestem leniwy)

Przekazanie tej informacji w mowie niezależnej brzmiałoby w następujący sposób: John said: „I’m lazy”, John says: „I’m lazy”, John was saying: „I’m lazy”, John’s said: „I’m lazy”, John’s been saying: „I’m lazy”, itd.

Bez względu na czas użyty w zdaniu, cytat zawsze pozostanie w oryginalnej formie. Mowy niezależnej używamy jeśli chcemy przekazać dokładną treść danej wypowiedzi.

Oczywiście w większości wypadków nie pamiętamy dokładnej treści, a jedynie jej kwintesencję. Używamy wówczas mowy zależnej, która może stanowić pewne problemy jeśli wprowadzamy czasownik w czasie przeszłym.

Mowa Zależna (Reported Speech)

Mowa zależna to relacjonowanie czyjejś wypowiedzi, lecz nie poprzez cytowanie, ale poprzez przekazanie treści używając czasowników relacjujących, np.:

(John says:) „I’m an outstanding one-of-a-kind student. (John mówi: „Jestem świetnym studentem, jedynym w swoim rodzaju.”)

Przekształcenie tej informacji w mowie zależnej może wyglądać w następujący sposób:

  • John said that he is an exceptionally outstanding student (John mówi, że jest wyjątkowo świetnym studentem) – użycie czasu teraźniejszego – tylko wtedy jeśli jesteśmy pewni, że John jest nadal świetnym studentem. Informacja „one-of-a-kind” została zastąpiona inna formą, która oznacza to samo. Mówca nie pamiętał dokładnej wypowiedzi John’a.
  • John said that he was an exceptionally outstanding student (John powiedział, że jest wyjątkowo świtnym studentem) – użycie czasownika relacjonującego w czasie past simple. Użycie czasu przeszłego synalizuje, że nie wiemy jak się przedstawia sprawa na dzień dzieisjszy.

Z użyciem czasu przeszłego pojawiają się problemy tzn.: czas zdania oryginalnej wypowiedzi musi się zmienić na „jeden czas do tyłu”. Angielski jest bardzo rygorystyczny pod tym względem. Na przykład, polskie zdanie: „Janek mówił mi, że jest chory„. w języku polskim jest dwuznaczne. Możne oznaczyć, że Janek nadal jest chory lub że był chory ale już wyzdrowiał; brakuje nam kontekstu aby stwierdzić, która sytuacja jest prawdziwa. Użycie czasu przeszłego w jezyku angielskim sugeruje, że to miało miejsce jedynie w przeszłości i nie wiadomo jak sytuacja przedstawia się w dniu dzisiejszym; czyli zdanie typu: „She told me she loved me” oznacza, że kochała mnie wtedy kiedy mi to mówiła, ale niekoniecznie oznacza, że kocha mnie w dniu dzisiejszym.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *