We wczesnych latach 70-tych Charles Curran stworzył nowy model edukacyjny, który nazwał "Nauczanie Doradcze" ("Counceling-Learning"). To innowacyjne podejście za czołowe w procesie nauczania uznało czynniki emocjonalne. Według poglądu Curran’a uczniowie winni być traktowani jako "klienci", których potrzeby miały być adresowane przez nauczyciela w roli "doradcy". Curran wierzył, że jego model nauczania doradczego pomoże zmniejszyć stres spowodowany nową sytuacją uczniów, ich obawami przed porażką, itp. oraz był przekonany, iż w warunkach interakcyjnej grupy przyjaznych sobie osób uczących się nowego języka, proces nauczania będzie przebiegał znacznie wydatniej. Innym ważnym elementem tego modelu, a zarazem jego siłą, był nauczyciel, którego uczniowie postrzegali jako przyjaciela służącego radą, pomocnika pełnego zrozumienia dla uczniowskich potrzeb i obaw, a nie jako zagrożenie, czy też bezdusznego wroga.

Community Language Learning to model edykacyjny zachęcający nauczycieli do postrzegania swoich uczniów jako "całe osoby", których uczucia, intelekt, stosunki interpersonalne, zachowania obronne i chęć do nauki są adresowane i balansowane. Uczniowie zazwyczaj siedzą w kręgu (kole) z nauczycielem-doradcą poza nim. Uczniowie używają języka ojczystego celem nawiązania stosunków interpersonalnych opartych na zaufaniu między członkami grupy. Jeśli uczeń pragnie coś powiedzieć, robi to w języku ojczystym, a nauczyciel tłumaczy wypowiedź na język obcy. Następnie uczeń powtarza przetłumaczoną wypowiedź, po czym może zadawać kolejne pytania lub na nie odpowiadać; nauczyciel będzie tłumaczył a uczeń powtarzał. Techniki tej używa się do czasu, kiedy uczniowie są w stanie komunikować się w języku obcym, bez konieczności translacji. Proces ten przechodzi od konieczności "polegania" na nauczycielu-doradcy do samodzielności i odpowiedzialności za własny postęp.

Rola nauczycielaRola uczniaRelacje pomiędzy uczniem i nauczycielemJęzyk i kultura
Doradca, osoba wspierająca, jednocześnie przykład do naśladowania. WyrozumiałyNa początku uzależniony od nauczyciela, jednak z czasem staje się coraz bardziej niezależny, jest partnerem w czasie zajęćWzajemnie uzupełniające się postacie, maję równe prawa i równe obowiązki. Relacje polegają na przyjaźni i zaufaniu.Język jest postrzegany jako narzędzie komunikacji. Język służy rozwijaniu kreatywnego myślenia, jest narzędziem twórczym Kultura jest nierozerwalną częścią języka.
Umiejętności kluczoweRola języka ojczystegoOcena postępówPoprawianie błędów
Program zajęć jest układany pod indywidualne potrzeby studenta, który na przykład chce umieć się porozumieć w pracy. Najważniejsze jest mówienie i rozumienie. Czytanie i pisanie pojawiają się jako techniczna umiejętność i opierają się na tym, co uczeń już umie.Używany do wydawania poleceń, do wyjaśnień, szczególnie na początku. Na wyższych stopniach zaawansowania stopniowo zastępowany przez język obcy.Metoda pozwala na szerokie testowanie wiedzy, jednak jest to testowanie przyjazne dla ucznia. Uczeń jest proszony o napisanie paragrafu, lub tekstu, w którym może zaprezentować wiedzę. Test może mieć formę rozmowyNajważniejszym aspektem metody jest przyjazne działanie nauczyciela. Wyklucza to typowe poprawianie błędów, które jest stresujące dla ucznia. Nauczyciel zwyczajnie powtarza frazę wypowiedziana z błędem poprawnie bez specjalnego zwracania uwagi na fakt błędu popełnionego przez ucznia.

CECHY CHARAKTERYSTYCZNE :

(1) Uczniowie postrzegani są jako "klienci" a nauczyciele jako "doradcy".
(2) Kluczowym dla procesu uczenia są atmosfera wzajemnego zaufania i wsparcia.
(3) Uczniom pozwala się używać języka ojczystego; nauczyciel zapewnia tłumaczenie wypowiedzi uczniów, po czym uczniowie próbują je zastosować.
(4) Gramatyka i słownictwo nauczane są metodą indukcyjną.
(5) Wypowiedzi uczniów w języku obcym są nagrywane, a następnie odsłuchiwane; zapewnia się transkrypcję owych wypowiedzi oraz odpowiedniki w języku ojczystym celem analizy.
(6) Uczniowie zaczynają używać języka obcego samodzielnie (bez tłumaczenia) kiedy czują się wystarczająco pewnie.
(7) Uczniowie zachęcani są do wyrażenia swoich emocji/uczuć oraz spostrzeżeń odnośnie procesu uczenia; nauczyciel okazuje zrozumienie.

CELE:

Metoda Community Language Learning nie tylko zmierza w kierunku nauczenia uczniów posługiwania się językiem obcym w sposób komunikatywny, ale również usiłuje zachęcić uczniów do stopniowego przejmowania odpowiedzialności za własne postępy w nauce. Uczenie się i nauczanie w warunkach przyjaznych, gdzie zarówno nauczyciel, jak i uczeń postrzegani są jako "całe osoby" ("whole person"), gdzie intelekt i zdolności nie są odseparowane od uczuć, uważane są za kluczowe w tej metodzie. Początkowe zmagania w nauce języka obcego są rozwiązywane poprzez tworzenie środowiska/atmosfery wzajemnego zaufania oraz wsparcia, jak również poprzez budowanie zrozumienia między "uczniami-klientami" a "nauczycielem-doradcą".

TYPOWE TECHNIKI:

(1) Nagrywanie wypowiedzi uczniów w celu późniejszej analizy.
(2) Transkrypcja wypowiedzi uczniów z podaniem odpowiedników znaczeniowych w języku ojczystym.
(3) Refleksja nad doświadczeniami/przeżyciami/uczuciami uczniów.
(4) Refleksyjne słuchanie. Uczniowie wysłuchują z taśmy swoich wypowiedzi.
(5) Ludzki Komputer (Human Computer) – nauczyciel w tej roli wymawia w języku obcym to co uczniowie chcą ćwiczyć, dając im jednocześnie możliwość poprawienia własnych błędów.
(6) Praca w małych grupach. Uczniowie tworzą nowe zdania na podstawie transkryptu, po czym dzielą się nimi z resztą klasy.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *