Historycznie, Communicative Approach była postrzegana jako odpowiedź na Metodę Audiolingwalną oraz jako rozszerzenie lub rozwój ” notional-functional syllabus”.

Jako rozszerzenie notional-functional syllabus, Communicative Approach kładzie także nacisk na to, aby uczniowie używali języka w różnych kontekstach oraz na to, aby uczyli się funkcji języka. W przeciwieństwie do Metody Audiolingwalnej , jej głównym celem jest bardziej pomóc uczniom tworzyć znaczenie niż rozwijać perfekcyjne gramatyczne struktury, czy przyswajać wymowę jak najbardziej zbliżoną do oryginalnego wzorca językowego. Oznacza to, że o sukcesie w nauce języka obcego świadczy fakt jak dobrze uczniowie rozwinęli kompetencję komunikatywną.

Metoda komunikatywna skupia się na potrzebach uczniów, a także na związku miedzy językiem ucznonym w klasie, a językiem używanym poza klasą. Zadaniem jest rozwijanie kompetencji komunikatywnej, dlatego też zajęcia często przyjmują formę: pracy w parach lub grupach wymagającej negocjacji i kooperacji między uczniami; zadań opartych o płynność mówienia, co wzmacnia pewność uczniów; odgrywania ról (role-plays) podczas których uczniowie ćwiczą i rozwijają funkcje językowe.

Rola nauczycielaRola uczniaRelacje pomiędzy uczniem i nauczycielemJęzyk i kultura
Nauczyciel jest zaangażowany w proces przyswajania języka. Jednak znajomość języka w tej metodzie to również umiejętność wyboru stylu w danej sytuacji. Tak więc nauczyciel musi być świadomy wagi różnych form, odcieni języka . Nauczyciel jest managerem zajęć, ma za zadanie tworzyć jak najwięcej sytuacji do porozumiewania się.Uczeń uczy się komunikować poprzez komunikowanie! Czyli musi być aktywny, jednak działa zgodnie z planem nauczyciela.Przyjazne, ale jednak nauczyciel organizuje lekcje, choć sam często nie bierze udziału w komunikacji. Studenci rozmawiają ze sobą, najczęściej stosowana jest technika pracy w grupie.Język jest postrzegany jako całość i wszystkie aspekty są ważne. Jednak duży nacisk kładzie się na funkcjonalność, czyli wykorzystywanie danej struktury w praktyce, co wypada, co nie i w jakim kontekście. Znajomość kultury jest konieczna do poprawnego posługiwania się językiem, szczególnie ważne są zachowania niewerbalne.
Umiejętności kluczoweRola języka ojczystegoOcena postępówPoprawianie błędów
Funkcjonalność języka i użycie jest stawiane ponad formę. Funkcje języka determinują program. Na przykład uczeń poznaje szereg sposobów na wyrażenie grzecznej prośby. Od początku wprowadza się speaking, listening, writing i reading.Rzadko używany. Nawet do poleceń używa się języka obcego.Oceniana jest FLUENCY, czyli płynność. Dopuszczane są wszystkie metody testowania.Najważniejsza jest komunikacja, błędy, jeśli jej nie uniemożliwiają, nie mają znaczenia.

CECHY CHARAKTERYSTYCZNE:

(1) Nacisk na naukę komunikacji poprzez interakcję w języku obcym.
(2) Użycie autentycznych tekstów (authentic texts).
(3) Zapewnienie uczniom możliwości skupienia się nie tylko na języku jako takim, ale również na samym procesie uczenia się.
(4) Osobiste doświadczenia uczniów traktowane jako ważny element wspomagający proces uczenia się.
(5) Próba połączenia nauki języka w klasie z aktywacją języka poza klasą.

CELE:

(1) Uczniowie nauczą się używać języka jako medium ekspresji.
(2) Uczniowie będą używać języka jako środka do wyrażenia wartości, opinii, poglądów, itp.
(3) Uczniowie nauczą się używać te funkcje języka, które najlepiej spełniają ich potrzeby komunikacyjne.

TYPOWE TECHNIKI:

(1) Role Play.
(2) Interviews.
(3) Information Gap.
(4) Games.
(5) Language Exchanges.
(6) Surveys.
(7) Pair Work.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *