U schyłku XIX wieku miała miejsce rewolucja w dziedzinie nauczania języków obcych, która przez wielu uważana jest za początek współczesnej metodyki nauczania. Nauczyciele, którzy widzieli ograniczenia Metody Gramatyczno-Tłumaczeniowej (brak kompetencji komunikatywnej u uczniów), zaczęli eksperymentować z nowymi metodami nauczania języka. Ogólnie rzecz biorąc, zaczęto poszukiwać metody, która odzwierciedlałaby sposób, w jaki ludzie przyswajają język ojczysty. Nowa metoda zawierała techniki nieobecne w Metodzie Gramatyczno-Tłumaczeniowej, mianowicie: komunikacja werbalna, spontaniczne użycie języka oraz zdolność "myślenia" w języku obcym. Metoda ta odeszła od tradycyjnych technik w Metodzie Gramatyczno-Tłumaczeniowej, takich jak stosowanie języka ojczystego jako języka instrukcji, uczenie się na pamięć zasad gramatycznych i tłumaczenie między oboma językami.

Pojawienie się Metody Bezpośredniej zbiegło się w czasie z pojawieniem się nowej szkoły myślenia, wg której nauka języka obcego powinna odbywać się wyłącznie w języku obcym, bez tłumaczenia oraz z naciskiem na kojarzenie znaczenia i idei ze słownictwem języka obcego. Metoda zyskała na popularności w pierwszej połowie XX wieku, szczególnie w europejskich prywatnych szkołach językowych. Jednym z najbardziej znanych popularyzatorów był Niemiec Charles Berlitz, którego szkoły i "Metoda Berlitz’a" są obecnie znane na całym świecie.

Metoda ta ma jednak swoje minusy. Trudno ją zastosować w szkołach publicznych, gdzie klasy są liczebne, a budżet ograniczony. W latach 20-tych metoda ta zaczęła upadać i wielu nauczycieli powróciło do tradycyjnej Metody Gramatyczno-Tłumaczeniowej, którą uważano za bardziej "akademicką". Metoda Bezpośrednia nadal cieszy się popularnością w szkołach prywatnych i dała ona podwaliny Metodzie Audiolingwalnej.

Rola nauczycielaRola uczniaRelacje pomiędzy uczniem i nauczycielemJęzyk i kultura
Partnerska w stosunku do uczniaPartnerska w stosunku do nauczycielaPrzyjazne, wzajemnie się uzupełniająceUżywany jest głównie język mówiony, codzienny. kultura i wiedza o kraju, które języka się uczymy ważna i omawiana
Umiejętności kluczoweRola języka ojczystegoOcena postępówPoprawianie błędów
Słownictwo ważniejsze od gramatyki, najważniejsze jest mówienie.Nie używany na zajęciachNajczęściej ustnaNauczyciel nie poprawia błędów, stara się, aby uczeń sam znalazł błąd podając inne, analogiczne zdania.

CECHY CHARAKTERYSTYCZNE:

1. Instrukcje jedynie w języku obcym.
2. Nauczanie słownictwa codziennego użytku.
3. Ćwiczenie komunikacji werbalnej poprzez pytania i odpowiedzi w małych grupach uczniów.
4. Nauczanie gramatyki metodą indukcyjną.
5. Używanie pomocy dydaktycznych do nauki słownictwa (relia), nauka pojęć abstrakcyjnych na zasadzie skojarzeń.
6. Uczenie słuchania i mówienia.
7. Nacisk na poprawność wymowy i form gramatycznych.

CELE:

Podstawowym celem Metody Bezpośredniej jest nauczenie komunikacji w języku obcym, częściowo poprzez myślenie w tym języku i nie używanie języka ojczystego. Celem jest także nauczenie uczniów posługiwania się językiem obcym w sposób spontaniczny poprzez zastosowanie realiów lub gestykulacji, pantomimy w celu wytworzenia związku pomiędzy ideami i koncepcjami, a stosowanym językiem.

TYPOWE TECHNIKI:

(1) Czytanie na głos.
(2) Ćwiczenia typu pytanie-odpowiedź.
(3) Zachęcanie uczniów do poprawy własnych błędów.
(4) Ćwiczenie dialogów.
(5) Ćwiczenie typu wypełnij luki
(6) Dyktando
(7) Pisanie

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *