Total Physical Response jest metodą opracowaną przez James’a Asher’a, doktora w dziedzinie psychologii, w latach 60-tych. Metoda ta oparta jest na założeniu, że podczas nauki języka obcego, język ten jest przyswajany podczas procesu "łamania systemu/kodu" (codebraking process) podobnego w rozwoju języka ojczystego; proces ten pozwala na wydłużony okres słuchania (osłuchiwania się) oraz rozwijania zrozumienia zanim dojdzie do produkcji. W metodzie tej uczniowie wykonują polecenia, komendy nauczyciela, które wymagają ruchu.

Asher bazuje na sposobie w jaki dzieci przyswajają język ojczysty. Komunikacja mędzy rodzicami a dziećmi łączy aspekty zarówno werbalne, jak i ruchowe. Dziecko ruchem odpowiada na mowę rodziców. Następnie, odpowiedzi te są pozytywnie utrwalane/nagradzane przez rodziców (za pomocą mowy m.in.). Przez wiele miesięcy dziecko wchłania język, nie będąc jeszcze w stanie mówić. W tym okresie dochodzi do internalizacji języka oraz "łamania systemu". Po tym etapie dziecko jest w stanie spontanicznie reprodukować język/mowę.

Rola nauczycielaRola uczniaRelacje pomiędzy uczniem i nauczycielemJęzyk i kultura
Jest to metoda wykorzystująca koncepcję podejścia the comprehension approach ,czyli stawiająca na pierwszym miejscu zrozumienie. Nauczyciel wierzy, że uczenie się języka to przyjemność, a proces ten przypomina uczenie się małego dziecka, które w fakcie poznawania języka swojego otoczenia znajduje wielką przyjemnośćPo okresie naśladowania zachowania nauczyciela przejmuje inicjatywę, nawiązuje relacje z innymi uczniamiPrzyjazne relacje zaczynają się od naśladowania całym ciałem tego co mówi nauczyciel ( na przykład skakanie)Język mówiony jest najważniejszy, kultura jest postrzegana jako styl życia ludzi mówiących danym językiem.
Umiejętności kluczoweRola języka ojczystegoOcena postępówPoprawianie błędów
Najważniejsze są struktury i słownictwo. Przeważają zdania rozkazujące- tak jak w języku, którym mówią dorośli do dzieci. Rozumienie języka jest pierwotne w stosunku do mówienia- tak jak w procesie uczenia się języka ojczystego.Rzadko używany, znaczenie jest przekazywane poprzez zachowanie, ciało.Postęp jest oceniany na podstawie obserwacji zachowań ucznia, czyli jak wiele potrafi zrozumieć i wykonać.Błędy są naturalnym zjawiskiem przy uczeniu się języka. Bardziej znaczące błędy są poprawianie, ale bez stresu. Im wyższy stopień zaawansowania, tym bardziej szczegółowe błędy są poprawianie przez nauczyciela.

CECHY CHARAKTERYSTYCZNE :

(1) Nauczyciel instruuje, a uczniowie wykonują jego polecenia.
(2) Słuchanie i odpowiedź ruchem są ważniejsze od mówienia.
(3) Tryb rozkazujący i pytający są najczęsciej stosowanymi funkcjami języka, nawet na poziomie zaawansowanym.
(4) Element humoru w trakcie lekcji, co sprawia, że są bardziej przyjemne.
(5) Nie wymaga się od uczniów aby mówili do momentu, w którym czują się wystarczająco pewnie i są na to gotowi.
(6) Gramatyka i słownictwo są ważniejsze od innych obszarów języka. Język mówiony jest ważniejszy od języka pisanego.

CELE:

Jednym z głównych celów metody TPR było uczynienie procesu uczenia bardziej przyjemnym, a mniej stresującym. Wierzono, że aby osiągnąć ten cel należy odtworzyć sposób w jaki dzieci uczą się języka ojczystego, szczególnie poprzez zapewnienie odpowiedniego okresu czasu na "słuchanie" oraz "zrozumienie".

TYPOWE TECHNIKI:

(1) Używanie komend do kierowania zachowaniem.
(2) Zamiana ról – uczniowie kierują nauczycielem lub innymi uczniami.
(3) Sekwencja akcji – wraz ze wzrostem zaawansowania uczniów, dodaje się nowe komendy wymagające wykonania nowych akcji.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *